शिस्त

शिस्त....

कधीकधी पसारा आवरायला घेतला की,
कपाटातल्या कप्प्यात सापडतं काय काय…

कुठल्याशा मंदिरातली अभिषेकाची पावती…
एखाद्या महिन्यातल्या किराणा मालाचं बिल…
तर कधी त्याच्याबरोबर गेलेल्या हॉटेलचं बिल…
त्या बिलावरचे आकडे पुसट दिसतात हळूहळू 
आणि तो ही आता सोबत नसतो… 
पण त्याच्या बरोबर घालवलेला सुखाचा काळ…
त्याच्या सोबतच्या गुजगोष्टी…
त्याच्या सोबत पाहिलेली स्वप्नं…
तो आणि त्याच्या आठवणी…
त्या तर पुसट होत नाहीत ना कधीच.
मग हात आपले शिस्तीत काम करत राहतात
पसारा आवरण्याचं…पण मनाचं काय? 
मनात पसरलेल्या आठवणींच्या पसाऱ्याचं काय? 
कळत नाही त्या आठवणींना शिस्तीत बांधावं,
की तसंच राहू द्यावं…पसरलेलं.

पुस्तकांचं आवरलेलंच कपाट आवरायला घेतलं की,
सापडतं काय काय त्याही कप्प्यात…

स्वतःच्या पैशातून घेतलेलं पहिलं पुस्तक…
'सस्नेह‘ लिहून कोणी भेट दिलेलं पुस्तक…
लेकीचं एखादं बडबडगीताचं इटुकलं पुस्तक…
त्यातच एका पुस्तकावर नजर गेली की,
मन हळवं हळवं होऊन जातं.
लाडका कवी, त्याचं ते पुस्तक, त्याच्या कविता…
पहिल्या पानावरची त्याची झोकदार सही…
त्यानं भेट म्हणून दिलेला बुकमार्क…
त्यावरचा त्याचा स्पर्श पुसला जाऊ नये म्हणून
त्या बुकमार्कला कधीही न केलेला स्पर्श.
किती किती आठवणी!
हाताला शिस्त…हात करत राहतात आपलं काम…
पण मनात पसरलेल्या आठवणींच्या या पसाऱ्याचं काय? 
कळत नाही त्या आठवणींना शिस्तीत बांधावं,
की तसंच राहू द्यावं…पसरलेलं.

जवळ नसणाऱ्या लेकीचं कपाट आवरायला घेतलं की,
बरंssच काही सापडतं त्यात…

फाईलमध्ये ठेवलेली सर्टिफिकेट्स…
याला अजिबात हात लावायचा नाही म्हणून ठेवलेला
एखादा दागिन्यांचा डबा…आणि तेव्हाच सापडतं...
एखाद्या बटव्यातली इवली इवली भातुकलीची भांडी…
नीट इस्त्री करून ठेवलेले इवलेसे कपडे…
एखाद्या पिशवीत जपून ठेवलेले सागरगोटे…
तर दुसऱ्या एखाद्या पिशवीतल्या भोपळ्याच्या बिया…
शेतात मिळालेलं आणि आईला द्यायला आणलेलं
एखादं छानसं, छोटंसं मोरपीस.
मग आठवणींचा महासागर उसळतो मनात.
हाताला शिस्त म्हणून काम होत राहतं अलिप्तपणे…
पण मनाला कुठं शिस्त हा लाडका पसारा आवरण्याची!
मग कळत नाही त्या आठवणींना शिस्तीत बांधावं,
की तसंच राहू द्यावं…पसरलेलं.

सांगा ना….काय करावं?


जस्मिन जोगळेकर

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

मध्यरात्र

          बघ… तुझ्याबद्दल वाटणारी ही ओढ अजिबात स्वस्थ बसू देत नव्हती मला. हल्ली तर प्रत्येक प्रहर, प्रहरातले प्रत्येक क्षण तुझ्या वाटेकडे डोळे लावून बसलेली असायचे. अगदी आत्ताही बघ ना… मध्यरात्र झाली तरी डोळ्यांवर काही नीज दाटून येत नव्हती. पश्चिमेची गंभीर गाज निवळून आता हळूहळू पूर्वेकडून भूपाळी ऐकू येईल, सप्तर्षींची जागा आता हळूहळू शर्मिष्ठा घ्यायला लागतील; पण माझ्या डोळ्यातली टक्क जाग काही झोपेचं नाव घ्यायला तयार नव्हती. का? तर तू येशील… तू नक्कीच येशील असं वाटायला लावणारी तुझी ओढ. या माझ्या खात्रीला… का?… का म्हणून तडा दिलास रे तू? अर्ध्या तासापूर्वी तुझ्याकडून आलेला मेसेज वाचला आणि… आणि अक्षरशः हादरुन गेले रे. असं का वागलास माझ्याबरोबर सांग ना? झोप येत नव्हती म्हणून गच्चीत बसायला आले होते. पश्चिमेच्या खाऱ्या वाऱ्यासोबत मनाला शांत करणारे सूर ऐकू असं ठरवून वर आले होते रे आणि आता तू सांगतोयस मला की माझं तुझ्याबरोबर नसणं आता स्वीकार. स्वीकार… असं टाईप करण्याएवढं सहज शक्य आहे का ते? अरे, इतके दिवस तुझं अस्तित्व, तुझे श्वास मालकंसच्या सुरां...
अधिक वाचा

भाग एक

भाग एक त्यादिवशी संध्याकाळी इरा बागेतून घरी आली तीच अगदी गप्प गप्प. रोज भयंकर दंगा करत येणारी, गेटमधूनच आई, आई चा जप करत येणारी इरा, घरी परत आलेली आज आईला कळलंच नाही. इराच्या आजोबांना जेव्हा आत शिरताना पाहिलं तेव्हा आईला कळलं की आज काहीतरी बिनसलेलं दिसतंय. इराचा स्वभाव आईला माहीत होता. अशावेळी काही विचारायला गेलं तर ती उत्तर द्यायची नाही. म्हणून तिला काही न विचारता आईने आजोबांकडे मोर्चा वळवला.  'आज बागेत काही झालं का?' सूनबाईंचा तो प्रश्न ऐकून आजोबा म्हणाले, 'तसं तर काहीच झालं नाही. गेल्या गेल्या घसरगुंडीवर तर मस्त मजेत खेळत होती इरा. मित्र-मैत्रिणींशी नेहमीसारखा दंगा करून झाला. पण नंतर बाकी मंडळी घरी गेली आणि ही झोका घ्यायला गेल्यावर थोड्या वेळाने जरा अस्वस्थ दिसत होती खरं. मी विचारलंही तिला, पण आपल्याच तंद्रीत होती. काहीच बोलली नाही.' सांगेल जरा वेळाने म्हणून आई तिच्या कामाला लागली.  रात्री सगळं आवरून आई जेव्हा झोपायला खोलीत आली तेव्हाही इरा आढ्याकडे बघत गप्प पडली होती. आज जेवतानाही एकदम शांतता होती. इराला तसं पाहून आईच्या मनात थोडीशी कालवाकालव झाली. पण इराकडूनच काही ...
अधिक वाचा